Autor: adminTS

Od dnia 1 czerwca 2017 r. obowiązują nowe zasady dotyczące powstania po stronie inwestora odpowiedzialności solidarnej z wykonawcą (generalnym wykonawcą) za zapłatę wynagrodzenia podwykonawców wykonujących roboty budowlane.

Weszła w życie Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności, która wprowadza m.in. nowelizację art. 647(1) Kodeksu cywilnego Kodeksu cywilnego, dotyczącego kwestii solidarnej odpowiedzialności inwestora i wykonawcy (generalnego wykonawcy) za zapłatę wynagrodzenia należnego podwykonawcy z tytułu wykonanych przez niego robót budowlanych.

Nowa regulacja ma na celu uproszczenie procedury zgłaszania podwykonawcy przez wykonawcę – zniesiony został wymóg przedstawiania inwestorowi umowy zawieranej z podwykonawcą, jak również uchylono regulację zgodnie z którą niezgłoszenie przez inwestora sprzeciwu lub zastrzeżeń w terminie 14 dni od otrzymania umowy zawieranej z podwykonawcą lub jej projektu (wraz z odpowiednią dokumentacją), uważane było za wyrażenie przez inwestora zgody na zawarcie takiej umowy i w konsekwencji powstanie po stronie inwestora solidarnej odpowiedzialności za zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez danego podwykonawcę.

Obecnie, w celu rozszerzenia odpowiedzialności za zapłatę wynagrodzenia należnego podwykonawcy za wykonywane przez niego roboty budowlane również na inwestora, należy inwestorowi zgłosić jedynie szczegółowy przedmiot robót budowlanych wykonywanych przez danego podwykonawcę, co powinno nastąpić przed przystąpieniem do wykonywania tych robót. Inwestor będzie odpowiadał solidarnie z wykonawcą (generalnym wykonawcą) za zapłatę wynagrodzenia należnego temu podwykonawcy, chyba że w ciągu trzydziestu dni od dnia doręczenia mu przedmiotowego zgłoszenia inwestor złoży podwykonawcy i wykonawcy sprzeciw wobec wykonywania tych robót przez podwykonawcę.

Niezależnie od powyższego, w sytuacji określenia szczegółowego przedmiotu robót budowlanych wykonywanych przez oznaczonego podwykonawcę w umowie zawieranej przez wykonawcę i inwestora, nie trzeba będzie nawet dokonywać opisanego powyżej zgłoszenia, aby powstała omawiana odpowiedzialność solidarna inwestora i wykonawcy (generalnego wykonawcy).

Odpowiedzialność inwestora za zapłatę wynagrodzenia podwykonawcy została w omawianym przepisie wprost ograniczona do wysokości wynagrodzenia ustalonego w umowie między podwykonawcą a wykonawcą, chyba że ta wysokość przekracza wysokość wynagrodzenia należnego wykonawcy. W takim przypadku odpowiedzialność inwestora za zapłatę podwykonawcy wynagrodzenia jest ograniczona do wysokości wynagrodzenia należnego wykonawcy.

Wszelkie postanowienia umowne wyłączające powyższe regulacje są nieważne.

Problem możliwości wypowiedzenia umowy leasingu ma doniosłe znaczenie praktyczne – wypowiedzenie umowy leasingu przed terminem na jaki została zawarta nie oznacza kresu obowiązków leasingobiorcy względem leasingodawcy – przeciwnie abstrahując od problematyki komplikacji podatkowych, prowadzi do konieczności pełnego rozliczenia umowy.

Z uwagi na fakt, iż przedmiot leasingu pozostaje własnością leasingodawcy w takich sytuacjach występuje:
(i) utrata opcji zakupu przedmiotu leasingu przez leasingobiorcę oraz
(ii) konieczność zwrotu przedmiotu leasingu na rzecz finansującego (z opóźnieniami często wiążą się kary),

dodatkowo zachodzi konieczność:
(iii) rozliczenia dokonanych wpłat i
(iv) konieczność rozliczenia w mniejszym lub większym stopniu pozostałych do rozliczenia rat (które stają się natychmiast wymagalne i ulegają tylko dyskontowaniu o określone w ustawie dość ogólnie elementy).

Z tego punktu widzenia im węższa jest możliwość wypowiedzenia stosunku leasingu tym lepsza sytuacja leasingobiorcy.

Kodeks cywilny (kc) w sposób szczególny reguluje możliwość wypowiedzenia tego stosunku (art. 70911, 70912 § 2, 70913 § 2 kc) – wypowiedzenia leasingu może dokonać w zasadzie tylko finansujący, wyłącznie w razie zaistnienia jednej z sytuacji określonych w art. 70911, 70912 § 2 lub 70913 § 2 kc. Zasadniczo chodzi o naruszenia obowiązków leasingobiorcy rozumiane jako: (i) brak utrzymywania rzeczy w należytym stanie, (ii) używanie jej niezgodnie ze sposobem określonym w umowie, (iii) wprowadzanie zmian w przedmiocie leasingu oraz (iv) zwłoka w płatnościach rat leasingowych.

W praktyce umowy leasingu często zawierają rozbudowane klauzule dotyczące okoliczności, w których leasing może zostać wypowiedziany, przygotowywane w podobny sposób jak to ma miejsce w innych umowach opartych o element udzielanego finansowania. Powstaje więc pytanie, czy regulacja ustawowa stanowi wyłączną możliwość wypowiedzenia umowy leasingu czy też istnieje możliwość odpowiedniego zastosowania przepisów o wypowiedzeniu najmu (art. 673 § 3 w zw. z art. 70917 kc) i uregulowania tej kwestii w sposób odmienny w umowie.

W tej kwestii wypowiedział się już uprzednio m.in. Sąd Apelacyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 26 lutego 2014, (sygn. akt: VIACa 1175/13. LEX nr 1527287) stwierdził, że nie jest dopuszczalne uregulowanie w umowie leasingu innych przypadków wypowiedzenia tej umowy, niż te określone w przepisach art. 70911, 70912 § 2, 70913 § 2 kc. oraz, że takie postanowienie jako mające na celu obejście ustawy byłoby bezwzględnie nieważne z art. 58 k.c.. Pomimo tego, że rozstrzygnięcia takie idą pod prąd praktyce rynkowej wciąż pojawiają się orzeczenia sądów dotyczące interpretacji przepisów regulujących wypowiedzenie umowy leasingu. Ostatnio przeciwko możliwości wypowiedzenia umowy leasingu z przyczyn innych niż ustawowe (tj. określonych odmiennie w umowie) wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 8 grudnia 2016 (sygn. akt: I ACa 2031/15, LEX nr 2229175).

Sąd Apelacyjny ponownie stanął na stanowisku, że brak jest podstaw do stosowania przepisu regulującego najem w stosunku do wypowiedzenia leasingu czego konkluzją było stwierdzenie braku możliwości odrębnego uregulowania przyczyn wypowiedzenia umowy leasingu w umowie – takie postanowienia jako mające na celu obejście ustawy, zgodnie z art. 58 § 1 kc, są nieważne.

Jak widać z powyższego warto podejmować próby negocjowania warunków leasingu – uzbrojeni w argumenty będziemy mogli wpłynąć na treść umowy i uniknąć nieprzyjemnych niespodzianek związanych z nadużyciem prawa finansującego do przedterminowego wypowiedzenia umowy leasingu.

Ministerstwo Cyfryzacji opublikowało we wtorek projekt ustawy o ochronie danych osobowych. Zakres projektu nie jest jeszcze pełny. Obejmuje on jedynie tą część regulacji, która do chwili obecnej została wypracowana w tym Ministerstwie. Pozostałe unormowania, które ma wprowadzić projektowana ustawa, są przedmiotem trwających prac legislacyjnych. Ministerstwo zastrzegło także możliwość zmiany już udostępnionych przepisów. Opublikowany projekt obejmuje przepisy ogólne, postępowanie w sprawie naruszeń oraz postępowanie kontrolne, ochronę danych osobowych, europejską współpracę administracyjną, administracyjne kary pieniężne, odpowiedzialność cywilną i kwestie związane z inspektorami ochrony danych.

Sam fakt publikacji, nawet częściowego projektu, należy ocenić bardzo pozytywnie – komentuje Piotr Ćwiertniewski, radca prawny i wspólnik w kancelarii BSWW Legal & Tax. Przystosowywanie przetwarzania danych osobowych do wymogów ogólnego rozporządzenia unijnego o ochronie danych osobowych (rozporządzenie 2016/679), będzie złożonym i wieloaspektowym procesem. Zważywszy okresu czas, który na to przystosowanie pozostał, administratorzy danych powinni jak najszybciej poznać przepisy wdrażających rozporządzenie 2016/679 do krajowego porządku prawnego. Dlatego słuszne jest każde działanie przybliżające kształt tych przepisów, czy umożliwiające przygotowanie już teraz uwag do projektu.

Wraz z zatwierdzeniem ustawy nr 232 w dniu 11 grudnia 2016 roku oraz jej wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2017 roku, potwierdzona została treść Ustawy Budżetowej 2017.

Przepisy zawarte w ustępach 148 – 159 Ustawy Budżetowej 2017 mają na celu, po pierwsze: ustalić dogodne warunki, by przyciągnąć na rynek włoski kapitał zagraniczny, po drugie: zatrzymać rosnącą migrację młodych, wykształconych Włochów za granicę, ułatwiając powrót do kraju naukowcom mieszkającym poza krajem.

W poniższym, krótkim artykule skoncentruję się jedynie na pierwszym z zagadnień, to jest na przepisach, których celem jest przyciągnięcie na rynek włoski zagranicznych inwestycji kapitałowych.

Zgodnie z postanowieniem ustępu 148 Ustawy Budżetowej 2017, do tekstu jednolitego przepisów dotyczących procesu imigracji zostaje dołączony nowy artykuł 26-bis, pod tytułem Ingresso e soggiorno per investitori Przyjazd i pobyt dla inwestorów), który upraszcza procedurę wydawania wiz i pozwoleń na pobyt dla obcokrajowców z zamiarem dokonania dużych inwestycji we Włoszech.

Aby otrzymać tę szczególnego rodzaju wizę na okres dwóch lat (odnawialną, w określonych przypadkach, na okres 3 kolejnych lat), która, nie bez powodu, jest nazywana “wizą dla inwestorów” i która zezwala na wjazd i pobyt we Włoszech na okres powyżej 3 miesięcy, wnioskujący obcokrajowiec powinien złożyć komplet dokumentów, zgodnie z procedurą, która zostanie ustalona rozporządzeniem międzyresortowym. Wnioski w tym trybie nie będą objęte limitami ustalonymi w “rozporządzeniu dot. migracji” (którego celem jest zahamowanie rosnącej imigracji obcokrajowców).

Wiza dla inwestorów będzie wydawana obcokrajowcom z zamiarem:

 

• inwestycji o nakładzie minimum 2.000.000 EURO w papierach wartościowych wydanych przez Rząd włoski, pod warunkiem, że nie będą zbyte w okresie do 2 lat od ich objęcia;

 

 

 

• inwestycji o nakładzie minimum 1.000.000 EURO w kapitale spółki utworzonej i działającej we Włoszech, pod warunkiem, że objęte udziały (akcje) nie będą zbyte w okresie do 2 lat od ich objęcia lub o nakładzie minimum 500.000 EURO w przypadku spółki będącej innowacyjnym start-upem wpisanym do specjalnego włoskiego rejestru przedsiębiorców;

 

 

 

• przekazania darowizny o wartości minimum 1.000.000 EURO na wsparcie projektu publicznego z dziedziny kultury, nauki, kierowania procesami imigracyjnym, badań naukowych, ratowania dóbr i krajobrazów kulturowych.

 

W celu dopełnienia wymogów przewidzianych przepisami, obcokrajowiec ubiegający się o wizę winien złożyć, zgodnie z procedurą ściśle określoną przez rozporządzenie Ministra rozwoju ekonomicznego, za zgodą Ministra spraw wewnętrznych i Ministra spraw zagranicznych oraz zgodnie z zasadami współpracy międzynarodowej, wydane w ciągu 90 dni od dnia wejścia w życie Ustawy Budżetowej 2017, następujące dokumenty:

 

• kopię dokumentu podróży, którego ważność jest dłuższa o przynajmniej trzy miesiące od ważności wnioskowanej wizy;

 

 

 

• dokumentację zaświadczającą: i) dostępność minimalnej sumy opisanej powyżej inwestycji lub darowizny i ii) okoliczności pozwalające na transfer tej sumy do Włoch;

 

 

 

• zaświadczenie o legalnym pochodzeniu funduszy;

 

 

 

• pisemne oświadczenie zawierające szczegółowy opis cech oraz odbiorców inwestycji lub darowizny.

 

Poza tak zwaną wizą dla inwestorów, kolejną nowością jest przewidziany w ustępie 152 Ustawy Budżetowej 2017, dołączony do Tekstu Jednolitego Ustawy o Podatkach Dochodowych (TUIR) nowy artykuł 24-bis, pod tytułem Opzione per l’imposta sostitutiva sui redditi prodotti all’estero realizzati da persone fisiche che trasferiscono la propria residenza in Italia ( Opcja podatku zastępczego od dochodów uzyskanych za granicą dla osób fizycznych, które przeniosą swoją rezydencję do Włoch).

Takie środki mają na celu zachęcenie podmiotów włoskich i/lub zagranicznych nierezydentów do przeniesienia swojej rezydencji na teren Włoch.

Podmioty te, w przypadku decyzji o przeniesieniu swojej rezydencji podatkowej na teren Włoch, mogą wybrać opodatkowanie od dochodów uzyskanych za granicą w formie ryczałtu, w wysokości 100.000 EURO za każdy okres podatkowy; skorzystanie z takiej opcji jest możliwe pod warunkiem, że wnioskodawca w okresie 10 lat przed przeniesieniem rezydencji do Włoch, zamieszkiwał za granicą przez przynajmniej 9 lat (a więc nie rozliczał się podatkowo we Włoszech).

Taka opcja charakteryzuje się przede wszystkim:

 

• okresem ważności do maksymalnie 15 lat i może zostać odwołana;

 

 

 

• możliwością jej wstrzymania w przypadku ominięcia lub częściowej opłaty podatku zastępczego;

 

 

 

• możliwością jej rozszerzenia na jednego lub więcej członków rodziny wnioskodawcy, pod warunkiem, że przeniosą oni rezydencję do Włoch i nie rozliczali się podatkowo we Włoszech przez przynajmniej 9 lat w ciągu ostatnich 10 okresów rozliczeniowych (na każdego członka rodziny przypadają do uiszczenia kolejne 25.000 euro rocznie tytułem podatku zastępczego);

 

 

 

• zryczałtowany podatek zastępczy dotyczy także dochodu będącego efektem sprzedaży pakietów akcji, poczynając od szóstego roku trwania opcji;

 

 

 

• może zostać zastosowana dopiero po otrzymaniu pozytywnej odpowiedzi na odpowiedni wniosek złożony w Agenzia delle entrate (Urząd Skarbowy).

 

Podatek zastępczy należy uiścić jednorazowo w terminie przewidzianym na rozliczenie podatku dochodowego i nie jest on odliczany od żadnego innego podatku lub składki. Sposoby zastosowania, zmiana lub odwołanie opcji i rozliczenia podatku zastępczego powinny zostać określone przez Agenzia delle entrate rozporządzeniem dyrektora, które winno być wydane w ciągu 90 dni od wejścia w życie ustawy.

Należy uznać, że wysiłek prawodawcy włoskiego w celu przyciągnięcia kapitału i podmiotów do Włoch jest znaczący.

Konieczne jest jednak przeanalizowanie treści rozporządzeń międzyresortowych, niezwykle ważnych dla opisanej procedury, które powinny zostać wydane do końca marca.